دههٔ کرامت، عنوانی است که بر فاصله‌ی میان دو میلاد نورانی از خاندان پیامبر(ص) نهاده شده؛ از ولادت حضرت فاطمه معصومه‌(س) در روز اول ذی‌القعده تا ولادت امام علی بن موسی‌الرضا(ع) در یازدهم همین ماه. اما این ده روز تنها یک فاصلهٔ زمانی ساده نیست؛ بلکه دوره‌ای است سرشار از مفهوم کرامت، بزرگواری و مهر اهل‌بیت(ع). زیرا زندگی و شخصیت هر دو بزرگوار، جلوه‌ای آشکار از «کرامت» بود؛ کرامتی که ریشه در ایمان، معرفت، پاکی و خدمت به مردم دارد.

حضرت معصومه(س) بانویی است که علم، عفاف، محبت، گذشت و ولایت‌مداری را در عالی‌ترین شکل در خود جمع کرده بود. حضور کوتاه اما پرنور او در شهر قم، اساس شکل‌گیری مرکز علمی بزرگی شد که بعدها پایگاه گسترش معارف اهل‌بیت(ع) گردید. به همین دلیل، او را «کریمهٔ اهل‌بیت» می‌نامند؛ بانویی که در رفتار، گفتار و سیره‌اش کرامت موج می‌زد.

در سوی دیگر این دهه، امام رضا(ع) قرار دارد؛ امامی که تجسم مهربانی، بخشش، علم، شفاعت و بزرگواری بود. تاریخ اسلام پر است از روایت‌هایی که نشان می‌دهد او چگونه با مهر، با عدالت و با احترام کامل با مردم رفتار می‌کرد؛ حتی با کسانی که با او دشمنی داشتند. کرامت امام رضا(ع) نه‌تنها در سخنش، که در نگاه، رفتار و زندگی روزانه‌اش آشکار بود.

به همین دلیل، اندیشمندان و بزرگان دین این ده روز را «دههٔ کرامت» نامیدند؛ زیرا:

آغاز و پایانش با میلاد دو انسان کریم همراه است.

هر دو بزرگوار نماد بزرگواری، پاکی، اخلاق و خدمت به مردم هستند.

این فاصلهٔ زمانی فرصتی برای یادآوری کرامت انسانی و بازگشت به ارزش‌هاست.

این دهه به ما می‌آموزد که کرامت تنها یک واژه نیست؛ بلکه یک سبک زندگی است.

در حقیقت، دههٔ کرامت یعنی ده روز تمرین مهربانی؛ ده روز اندیشیدن به این‌که چگونه می‌توان در زندگی روزمره، به‌جای خشونت، مهربانی آورد؛ به‌جای قضاوت، گذشت؛ و به‌جای بی‌تفاوتی، دست‌گیری از دیگران.

امروز هرکس در کشور ما نام «دههٔ کرامت» را می‌شنود، ناخودآگاه به یاد محبت بی‌کران امام رضا(ع) و پاکی و نجابت حضرت معصومه(س) می‌افتد. این نامگذاری، تنها یک عنوان رسمی نیست؛ یک دعوت معنوی است برای این‌که مردم در این ده روز، قلب و رفتار خود را به سمت نور اهل‌بیت(ع) برگردانند و معنای واقعی «کرامت» را در زندگی خود جاری کنند.